پيامبر اكرم دوباره تكبير گفت و حسين نيز زبان به تكبير گشود . نمازگزاران كه شاهد اين صحنه بودند ، مىشنيدند و تكبير مىگفتند و تعجب مىكردند ! ! پيامبر هفت بار تكبير گفت و حسين نيز هفت بار پاسخ تكبير پيامبر را داد . آنگاه پيامبر خدا به نماز ايستاد و حسين نيز آنچه را كه مىشنيد ، تكرار مىكرد . بدين ترتيب نخستين كلمه‌اى كه امام حسين بر زبان آورد ، كلمهء توحيد يعنى اللَّه اكبر بود . هنگامى كه با تاريخ همگام مىشويم ، مى بينيم اين كودكى كه نخستين گفتارش در دو سالگى اللَّه اكبر بود پس از پنجاه و پنج سال ، در حالى كه آخرين گامهاى جهاد مقدّس خويش را بر مىداشت و واپسين لحظات درد و اندوه خويش را در مىنورد و در حالى كه پيكر پاكش بر شنهاى داغ صحرا و زير تابش خورشيد افتاده و جگرش از سوزش تشنگى پاره پاره شده بود و گرمى شمشيرهاى انبوه او را در خود گرفته بودند ، لبهايش را كه با لبهاى پيامبر صلى الله عليه و آله بسيار تماس يافته بود ، از هم گشود و با زارى به درگاه پروردگار عرض كرد : « معبودا من به خشنودى تو خشنودم و هيچ معبودى جز تو نيست ! » لبهاى او تا زمانى كه روح پاك و بزرگوارش به آسمان پركشد ، همچنان بدين نغمه مترنّم بود . از آنجا كه دانش جديد ثابت كرده است كه وراثت داراى آثار شگرفى است و تربيت سهم عمده‌اى در رشد اخلاق كودك و شكل گيرى صفات و خصايص او دارد ، جاى ترديد باقى نمىماند كه شيوهء تربيتى پدر و جد